Wiersz powstały po medytacji chrześcijańskiej — po 5 minutach adoracji w kaplicy w Łagiewnikach

Już późno, Boże.
Tak życiowo i zegarowo…
no…
a Bóg czeka.

I piękno płynące od Niego,
płynące w przestrzeni dźwięku,
muzyki, fotografii, przyrody, natury,
no czasem i w jodze nawet…

No i co?

Że Bóg i medytacja w Nim
jest nadzieją płynącą
wśród bezkresnych fal oceanów.

No i co teraz, Sabina?

Śpij spokojnie i łagodnie,
kołysząc się na fali błękitnej,
cichej jak szmaragd,
jak cień,
jak połysk,
jak sekret,
jak dźwięk bez dźwięku,
jak szum bez szumu i szelestu…

Jak połysk,
jak cichy niebieski deszcz,
jak dłoń,
jak szept,
jak brzeg,
jak liść,
jak fala,
jak morze,
jak kropla,
jak łza,
jak słońce,
jak Jego dotyk…

Jak cisza,
jak brzdęk,
jak dźwięk,
jak noc,
jak cień,
jak fala,
jak brzdęk,
jak cień,
jak promień,
jak obłok,
jak chmura,
jak szept,
jak lis, który mknie do góry,
jeszcze wyżej i wyżej,
jeszcze hop, hen tam w górę,
tam w chmurę,
tam w Nieboskłon wysoko,
ale jeszcze bliżej,
ciut dalej, ciut dalej
i dalej, i dalej…

A może bliżej,
bliżej,
bliżej,
bliżej.

To tu, to tam —
dźwięk fal i fal, i fal, i fal,
i płynącej kropli nadziei,
miłości, radości,
trwania i wyrywania,
otchłani i przestrzeni,
i radości płynącej z ciemności ku wolności,
ku Rajowi,
ku Zachodowi…

A może ku Wschodowi?
Nie wiem…

No bo co?
Nic i nic, i nic.
I ten dźwięk,
i szum fal,
i śpiew ptaków
jak ziemski Raj.

Tu mi daj,
o słodki Boże,
w smutku i w trwodze,
a może i też w jodze…

W zatrzymaniu,
w oddechu płynącym z wydechu,
z wdechu,
z wydechu…

Z krainy mórz,
jak lekki mróz,
jak ptak i jak wiatr,
jak szum,
jak rum,
jak szum i wino,
niebieski dźwięk i brzdęk,
jak szum i szum, i szum,
i szmer,
i szelest,
i odgłos,
i rozgłos,
i raz, i dwa, i trzy —
tak po nic…

No na wiatr,
ten oto świat,
i ten oto ptak,
i ten liść,
i ten Patryk,
i ten dźwięk,
i ten wdech,
i ten wdech,
i ten szmer,
i ten wdech,
no i wydech…

Cóż Ci brak?
No chyba nic.
I nic, i nic, i nic,
i nic, i nic, i nic,
i nic,
nic
i ciągle nic.

I tak ma być.

Niech nadzieja trwa,
i trwa,
i trwa,
i trwa,
i trwa.

Niech miłość trwa,
trwa i trwa.
Niech miłość trwa,
i trwa,
i trwa,
aż po bezkres,
aż po sen,
i sen,
i sen,
i sen…

No i nie ma jak medytacja maranatha,
aramejska,
czyli Jezusowa.

I to tak stricte —
ta maranatha
to jak powitanie słońca,
jak brzdęk,
jak dźwięk,
jak szmer,
jak odlot,
jak ład.

Och…
jaki piękny byłby ten świat.

Bo tak się witali starożytni chrześcijanie.
No i był ład,
i był ład,
i był świat,
była radość,
był pokój,
i był spokój,
była harmonia
i symfonia…

Był tam Jezus.

I jakby nie On,
to świat by dawno upadł.
Był na krawędzi.
Teraz i taki moment,
i nadzieja tylko przez Jego ludzi.

Czasem zgarnia innych
jak rybaków do łodzi…

No a port gdzie?

No w wieczności,
w radości,
w młodości,
no i w tej Jego miłości…

No a port gdzie?

No w wieczności
i w Niebie,
dobry cumelek…

Tylko rybaków mało.
Oj, mało i mało.

No to do dzieła
i do łodzi,
na szerokie fale,
he, he, he…

Bo przyszłość
to tu i teraz.

No la, la, la,
mydełko fa,
się na da,
tra la, la…

Niech nadzieja trwa.

I jak tu być spokojnym
przed Twoim widokiem?

No bo przed Tobą
to ja se mogę pstro
i iść co najwyżej do bistro,
po pomidory na patyku
i po talerz deserowy,
stary, ale jary.

No ale czad.

I niech się o Nim dowie Świat.
Oj tak!